Rewolucyjny, samosterujący amerykański pocisk GAM-77/AGM-28 Hound Dog

AGM-28 Hound Dog

Geneza

Wojna w Korei unaoczniła, że bombowiec ma nikłe szanse przedrzeć się nad terytorium wroga i tam zrzucić swobodnie opadającą bombę na cel również taką z ładunkiem atomowym. Dotyczyło to tak samo B-29, B-36, B-50 z napędem tłokowym jak i B-47 czy B-52 z napędem odrzutowym. Wobec tego 15 marca 1956 r. dowództwo sił powietrznych USA wydało ogólne wymagania operacyjne (GOR 148) dotyczące pocisku powietrze-ziemia o zasięgu ok. 1000 km (600 mil), który miał być przenoszony przez załogowy bombowiec strategiczny B-52. W sierpniu 1957 roku sekretarz sił powietrznych James H. Douglas powiadomił J H Kindelbergera z North American Aviation, że jego firma wygrała kontrakt na zaprojektowanie i rozwój pocisku WS-131 (Weapon System-131). 16 października 1958 r. dowództwo USAAF przyznała kontrakt na produkcję rakiet GAM-77 Hound Dog (później przemianowany na AGM-28) firmie North American Aviation Inc.

W lutym 1958 r. zaniepokojenie niekorzystną zmianą w równowadze strategicznej jak i rosnącą rolą rakiet przeciwlotniczych skłoniły USAAF do przyspieszenia prac nad pociskiem Hound Dog. Nowy pocisk wykorzystywał wiele gotowych elementów i rozwiązań ze strategicznego skrzydlatego pocisku rakietowego SM-64 Navaho, także powstającego w firmie North American.

W listopadzie 1958 roku rozpoczęły się testy aerodynamiczne modelu pocisku a 23 kwietnia 1959 roku prototyp pocisku zrzucony z bombowca NB-52B wykonał pierwszy lot z wykorzystaniem własnego napędu. Próby w locie nie sprawiały problemów i już pod koniec roku rozpoczęła się produkcja seryjna. 21 grudnia 1959 roku dowództwo Strategic Air Command, formalnie odebrało pierwsze seryjne pociski Hound Dog podczas ceremonii przeprowadzonej w fabryce North American Aviation w Downey w Kalifornii. W roku następnym załoga wojskowa USAF przeprowadziła start bez udziału specjalistów NAA. Jednocześnie z produkcją seryjną trwał proces udoskonalania konstrukcji. Na początku 1961 roku do produkcji trafił udoskonalony GAM-77A, zmiany dotyczyły udoskonalonego systemu astronawigacji. Produkcja trwała do 1963 roku jednocześnie większość starszych rakiet zmodernizowano do nowego wariantu, ogółem wyprodukowano 722 pociski. W między czasie w 1962 roku ujednolicono nazewnictwo systemów uzbrojenia, GAM-77 zamieniono na AGM-28A a GAM-77A zmieniono na AGM-28B

Opracowano jeszcze wersję AGM-28C z wczesnym systemem TERCOM ale nie weszła do produkcji.

Konstrukcja

Rakieta była zbudowana w konfiguracji kaczka z skrzydłem typu delta i płytowym usterzeniem poziomym oraz klasycznym usterzeniem pionowym z sterem. Sterowanie odbywało się za pomocą przedniego usterzenia, poprzeczne przez wychylenie różnicowe a podłużne przez ich zgodne wychylenie. Pocisk miał smukły kadłub wzorowany na układzie zastosowanym w rakiecie Navaho. Napęd stanowił silnik odrzutowy J52-P-3 o ciągu 33,34 kN podwieszony na końcu kadłuba. System kierowania pochodził też z Navaho, opierał się precyzyjny układ bezwładnościowy oraz układ astronawigacyjny, który mógł służyć jako układ awaryjny w przypadku awarii systemów nawigacyjnych bombowca. Analogowy komputer rakiety można było zaprogramować do lotu po trasie łamanej. Taka cecha w tamtych czasach była nie spotykana i była długo utrzymywana w tajemnicy. Lot rakiety po starcie w stronę fałszywego celu umożliwiał ściągnięcie myśliwców w ten rejon, podczas gdy Hound Dog wykonywał skręt w stronę faktycznego celu lub wykonywał ponowny mylny.

Po starcie z nosiciela na dużej wysokości (ok. 12000 m) pocisk z prędkością Ma 1,5-2 wznosił się na pułap 55 000 stóp (16700 m) gdzie utrzymując wysoką prędkość kontynuował lot. Przed celem rakieta obniżając stopniowo pułap zwiększała prędkość do Ma 2,5. Taki schemat ataku gwarantował właściwie bezkarne osiągnięcie rejonu celu, gdyż ówczesne myśliwce właściwie nie miały możliwości przechwycenia, a systemy rakietowe jeszcze nie były na tyle skuteczne aby gwarantować zestrzelenie.

Głowice bojową (masa 750-790 kg) stanowił termojądrowy ładunek W-28 o mocy regulowanej od 400 kT do 4 MT

AGM-28 Hound Dog

Służba

Dowództwo Sił Powietrznych sfinalizowało program pocisków Hound Dog pod koniec roku podatkowego 1959, kiedy zatwierdziło program wyposażenia 29 eskadr B-52 w pociski kierowane. Pierwsza eskadra osiągnęła gotowość bojową w wrześniu 1960 roku. Nowo produkowane bombowce B-52G wyposażono w dwa pylony do przenoszenia GAM-77 i B-52 które miały być też przystosowane do ich przenoszenia, o czym niżej. Równocześnie część starszych B-52D, E, F również przystosowano do przenoszenia rakiet. Łącznie liczba nosicieli osiągnęła poziom 295 sztuk B-52.

Ale wróćmy do początków przezbrajania B-52 w rakiety. Pierwotnie wersja B-52H miała być nosicielami rakiet aerobalistycznych GAM-87 Skybolt. Był to okres w którym po przeciwnej stronie kurtyny władzę sprawował Nikita Chruszczow, wielki zwolennik rakietyzacji, ale mało kto wie że ówczesny prezydent USA J.F. Kennedy też był zwolennikiem rakiet. W 1961 ogłosił decyzję o przerwaniu produkcji i rozwoju wszelkich bombowców załogowych i stopniowym wycofywaniu. Cały wysiłek miał być skierowany na rozwój rakiet balistycznych, Minutemen bazujących na lądzie i Polaris przenoszonych przez okręty podwodne. Od tej chwili istniejące bombowce miały służyć do uderzeń uzupełniających i wywierania presji. W wyniku zmiany doktryny anulowano zamówienia na dalsze bombowce B-52 i B-58, skasowano też program rakiet GAM-87 dla B-52H co wymusiło przezbrojenie wyprodukowanych maszyn w pociski Hound Dog.

Gdy Kennedy zginął w zamachu w 1963 wkrótce zmieniła się i koncepcja użycia posiadanych bombowców ale pewnych decyzji już nie można było cofnąć (np. wycofanie z jednostek B-47). W 1963 roku z 42 eskadr bombowców B-52, 29 było nosicielami AGM-28 Hound Dog. W tych jednostkach jedynym uzbrojeniem samolotu były dwie rakiety i nie przenosił bomb. Zamiast bomb do komór bombowych były zabierane cztery samoloty bezpilotowe-cele ADM-20 Quail. Zrzucony Quail miał symulować lot bombowca (do 30 minut) dzięki radiolokacyjnej sygnaturze radarowej na wzór B-52, dając szansę na odciągnięcie uwagi od nosiciela i wyjście na pozycje do odpalenia Houn Doga.

Pod koniec dekady lat 60-tych opracowano przyszłościową strategię użycia B-52, które miały penetrować w terytorium nieprzyjaciela na niskiej wysokości. W związku z tym zlecono opracowanie rakiety AGM-69 za pomocą której B-52 miał torować sobie drogę nad cel przez wrogą obronę przeciwlotniczą. Sam cel miał być zwalczany albo za pomocą rakiet AGM-69 lub swobodnie spadającymi bombami z ładunkiem atomowym (termojądrowym). Rakiety AGM-69 trafiły na uzbrojenie w 1972 roku, stare AGM-28 które wymagały zrzucenie z dużej wysokości inaczej drastycznie spadał ich zasięg stały się nie potrzebne. Stopniowe przezbrajanie B-52 trwało do 1975 roku kiedy to ostatecznie wycofano Hound Dog do magazynów, a ostatecznie zezłomowano do 1978 roku.

AGM-28 Hound Dog

Osiągi

Długość: 12,95 m

Średnica kadłuba: 0,71 m

Rozpiętość skrzydeł: 3,7 m

Masa startowa: 4350-4600 kg

Maksymalna prędkość: 2,5 Ma

Zasięg: ~ 1100 km

Pułap;~ 16800 m

Średni błąd trafienia: 1850 m

Tekst: Jerzy Stachurski

.

UDOSTĘPNIJ:

0 0 votes
Article Rating
Subscribe
Powiadom o
guest
0 komentarzy
Inline Feedbacks
View all comments

Pin It on Pinterest

0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x